Het kosten-kwaliteit dilemma
De Nederlandse zorgsector wordt sinds enige decennia geconfronteerd met een gigantisch dilemma: aan de ene kant wordt van de zorgsector verwacht dat zij steeds meer patiënten beter maakt, nu en in de toekomst. Aan de andere kant wordt van de zorgsector verwacht dat dit gerealiseerd wordt tegen beperkt stijgende kosten. De zorg mag dus aan de ene kant niet teveel kosten, maar aan de andere kant verwacht de gemiddelde Nederlander wel dat er een arts paraat staat op het moment dat hij/zij zich ziek voelt.
De kans dat dit dilemma opgelost gaat worden is bijzonder klein. Ondanks andere wijzen van financiering, de introductie van marktwerking en de intrede van managers in de zorg blijven de kosten binnen de Nederlandse zorgsector onherroepelijk stijgen. Dit is ook logisch in het licht van de dubbele vergrijzing in Nederland: de Nederlandse bevolkingsopbouw zal de komende decennia meer ouderen opleveren die zorg behoeven en bovendien worden mensen door de jaren heen steeds ouder. Bovendien is bij de behandeling van patiënten ook de Pareto regel van toepassing: om de laatste onbehandelbare ziektes behandelbaar te maken zal op structurele basis nog vier keer zoveel geld uit moeten worden gegeven. Tenslotte zal nooit iedere ziekte voor 100% behandeld kunnen worden aangezien ook organismen in onze omgeving zich blijven aanpassen aan veranderende omstandigheden en kunnen resulteren in voor de mens schadelijke effecten, zoals HIV, MRSA, de vogelgriep, de Mexicaanse griep en de recente EHEC uitbraak in Duitsland ons hebben laten zien.
Het dilemma van de balans tussen de kosten en de kwaliteit van zorg kan naar mening van Proveran alleen substantieel beïnvloed worden door een innovatieve doorbraak in de handeling van ziekten, zoals bijvoorbeeld de ontdekking van penicilline in de vorige eeuw. Hoewel gentherapie hiervoor de meest waarschijnlijke kandidaat lijkt, is de kans op het vinden van een dergelijke doorbraak wederom recht evenredig met de hoeveelheid geld die we als maatschappij bereid zijn hierin te stoppen. De kans op een relatief goedkope innovatie als penicilline is namelijk bijzonder klein.
Hoewel Proveran als organisatie weinig kan bijdragen aan de oplossing van dit dilemma kan zij organisaties in de Nederlandse zorgsector wel mogelijkheden bieden om meer patiënten sneller beter te maken.
